Mijn dochter is een Harry, blijkbaar ben ik nu een Harry Mom of één van Harry's Cougaries
Er zijn twee soorten mensen op deze wereld.
Mensen die precies weten wie Harry Styles is.
En mensen die mij gisteren aankeken of ik lichtelijk ontspoort was toen men er achter kwam dat ik 4.5 uur in de rij heb gestaan voor 2 theedoeken met zijn gezicht er op. (er fietsten zelfs metsen voorbij, de rij filmend, het was dus zelfs voor Amsterdamse begrippen bizar).
40 euro!!!!!
Twee theedoeken!
En meest vreemde was, dat ik het eigenlijk nog gezellig vond ook. Welkom in de wereld van de Harrys. De fans van Harry Styles. En blijkbaar…. Ook een beetje die van mij.
Hoe ik hier Überhaupt terecht kwam.
Mijn dochter is fan van het eerste uur.
Zo eentje die er al bij was toen One Direction nog samen optrad. En Harry nog gewoon "die jongen met die krullen uit doe boyband "was. Ik stond er toen een beetje naast, met een kop thee in mijn handen en lichte verwarring.
Tot een paar maanden geleden.
Mijn dochter wist namelijk VIP kaarten van meer dan 800 euro te bemachtigen voor het eerste concert in jaren van Harry Styles. Wat er daarna gebeurde leek op een natuurdocumentaire over zeldzame dieren. Er werd gegeild, er werd gehuild, er werd op stoelen gesprongen (ze is 23 hé). Ik filmde het en een dag later stond Hart van Nederland voor de deur. Zo wordt je dus onbedoeld onderdeel van een fandom.
De marketingmachine van Harry vind ik dus geniaal.
Wat mij inmiddels fascineert is dat achter de hysterie rond Harry Styles een marketing strategie zit waar de firma Haribo met hun kudt reclames nog een puntje aan kunnen zuigen .
Het begint met de aankondiging van een nieuw album. Dan volgen er vage en mysterieuze hints, foto's , symbolen. De Harrys analyseren de boel alsof het de DaVinci code is (vaak hebben ze gelijk). Dan komt er een tour aankondiging, een singel, een clip. Alles met een aflopende klok en dezelfde tijdstippen enz.
Het is geen marketing campagne, het is een zorgvuldig geplande dopamine-serie. En dat hadden de fans nodig. Na 3 / 4 jaar volledige stilte.
De wachtrij.
En daar sta je dan in de wachtrij…. 4.5 uur voor Harry-merch . Wat mij opviel, niemand klaagde, er werd gepraat en gelachen. Normaal beginnen Nederlanders al te zeuren voor een rij bij de kassa van de Albert Heijn. Hier stonden ze rustig uren te wachten, gewoon netjes op hun beurt. De ene met snacks en wat te drinken , de ander zat rustig op de grond met een studie boek en een stel voerde een discussie over welk album van Harry het beste is alsof het een academisch debat was. Toen besefte ik, dit is geen wachtrij, dit is een community.
De verschillende soorten Harrys.
Blijkbaar zijn er ook verschillende generaties Harry's.
In de rij hoorde ik vragen zoals: "Vanaf wanneer ben jij fan?" , blijkbaar is dat belangrijk want je hebt verschillende fans.
De One Direction -Harry's (de Veteranen)
De Fine Line-Harry's (sinds het album Fine Line)
De Tik Tok-Harry's
Mijn dochter behoort tot de eerste categorie.
Ik behoorde tot geen enkele, tot gisteren.
Ik wist dat ik te ver was gegaan toen ik tegen iemand in de rij zei: "Fine line was een artistieke sprong" .
Mijn dochter keek mij aan. Met een mengeling van lichte paniek en trots.
Mam! Je bent een echte Styles Mom . Ik denk dat dat het moment was dat ik officieel werd toegelaten tot de mysterieuze sub groep van zijn fandom.
De moeders
De chauffeurs
De snackdragers
De tranen drogers
De begeleiders
De mensen met een bankrekening ( voor de jongere fans, die van mij betaald alles inmiddels zelf)
Ook wel bekend als de Harry Cougaries.
Het mysterie van de Tomaat.
Ieder fandom heeft wel iets wat voor een buitenstaander onbegrijpelijk is. Bij Harry is dat blijkbaar …. De tomaat.
Ooit werd er een tomaat naar hem gegooid tijdens een concert. Sindsdien is het een soort van running gag. En denk ik dat hij daarom in de pop-up store een tomaten kas heeft staan en een keuken met tomaten. Blijkbaar nemen fans ook tomaten mee naar shows? (geen idee wat daar van waar is , maar dat vond ergens op het www).
Fandoms zijn zoiets als folklore, zoiets gebeurd 1 keer en vijf jaar later is het een traditie.
En dan begrijp je het opeens.
Ergens halverwege het wachten gebeurde er iets onverwachts. Ik begon het te begrijpen. Niet alleen het wachten, de muziek, het gillen. Het analyseren van alles alsof het een archeologische vondst is. Maar het gevoel van saamhorigheid.
Het is hetzelfde als de Beatles Fans in de jaren 60 (niet mijn generatie) Of de Thake That Fans uit de jaren 90. Alleen kochten zij geen theedoeken.
Dus Ja!!!!
Mijn dochter is een Harry.
En ik ben blijkbaar een Styles Mom geworden.
Of, zoals mijn dochter gisteren lachend zei terwijl ik twee veel te dure theedoeken af stond te rekenen :
Gefeliciteerd mam! Je hoort nu officieel bij de Harry Cougaries.
Nou Harrys en Styles Moms, ik zie jullie 12 juni in Wembely ! Maar eerst ga ik volgende maand naar Louis.